اثربخشی بازی درمانی بر برقراری ارتباط کودکان دارای اختلال طیف اتیسم

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب، گروه روانشناسی و مشاوره، تهران ایران

2 استادیار گروه روانشناسی و مشاوره ، دانشگاه آزاد اسلامی، و احد تهران غرب، گروه روانشناسی و مشاوره ،تهران ،ایران.

3 استادیار گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، و احد تهران غرب ،گروه روانشناسی و مشاوره ، تهران، ایران.

چکیده

هدف: هدفاین پژوهش بررسی اثربخشی بازی­درمانی بر برقراری ارتباط کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. روش: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کودکان 6 تا11 ساله دارای اختلال طیف اتیسم در مدرسه غیرانتفاعی آئین مهرورزی بودند. نمونه مورد مطالعه شامل 24 کودک بود که به طور در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش طی 10جلسه به مدت 2 ماه و هر جلسه حدود45 دقیقه تحت روش مداخله­ای بازی درمانی قرار گرفتند. داده­ها با استفاده از آزمون تشخیصی گیلیام یا گارز (1995) جمع آوری شد. اعتبار پرسشنامه در گروه نمونه از طریق آلفای کرونباخ 792/0 به دست آمد. یافته ­ها: نتایج به دست آمده با استفاده از مدل آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد با توجه به کاهش میانگین نمرات گروه آزمایش در پس­آزمون، نسبت به گروه کنترل، بازی درمانی به طور معناداری بر برقراری ارتباط کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم موثر بوده است. نتیجه ­گیری: بنابراین می­توان نتیجه گرفت که بازی درمانی به عنوان یک روش موثر می­تواند موجب  بهبود برقراری ارتباط کودکان دارای اختلال اتیسم شود.

کلیدواژه‌ها