مقایسه تاثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و رویکرد تلفیقی طرحواره درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد تربت جام ،دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام ، ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی بالینی ؛ واحد تربت جام ؛ دانشگاه آزاد اسلامی ؛ تربت جام ، ایران.

3 دانشیار گروه روانشناسی بالینی ، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.

چکیده

هدف: پژوهش حاضر  با هدف ثر بخشی  درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و رویکرد تلفیقی طرحواره درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق انجام شد.
 روش: روش پژوهش حاضر  نیمه آزمایشی  با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل  90 نفر از زوجین مراجعه کننده به مرکز مداخله در بحران شهر مشهد در زمستان 1397 بودند که  به روش نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آزمایش و گروه گواه کاربندی شدند. گروه­های آزمایشی، با رویکرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و پروتکل تلفیقی طرحواره درمانی مبنتی بر پذیرش و تعهد مورد آموزش قرار گرفتند. هر سه گروه مقیاس تعارضات زناشویی ((MCQ ثنایی و همکاران (1387) را در مراحل پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل  داده ها با  استفاده  از نرم افزارSPSS  نسخه 24 و با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس در سطح معنا داری 0.05 انجام شد.
 یافته ها: یافته ها نشان داد که هر دو درمان بر کاهش تعارضات زناشویی اثربخش می­باشندو مقدار F بدست آمده برای هر دو گروه آزمایش در سطح آلفای 01/0 معنی دار بود. همچنین بین اثربخشی دو درمان تفاوت معناداری بود. میانگین تعارضات زناشویی در گروه ACT 2/184 و بعد از درمان4/153 و میانگین تعارضات زناشویی قبل از درمان در گروه طرحواره­درمانی مبتنی­ بر ACT 6/179­ و بعد از درمان، 1/132 بدست آمد و مقایسه میانگین­ها نشانگر اثربخشی بیشتر طرحواره درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش تعارضات زناشویی بود (P<0.1).
نتیجه گیری: با توجه به افزایش نرخ طلاق در کشور، رویکرد تلفیقی طرحواره درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد می­تواند درکاهش تعارضات زناشویی و در نهایت کاهش میل به طلاق موثر باشد.

کلیدواژه‌ها