بررسی رابطه بین طرحواره ناسازگار اولیه و سلامت روانی باتوجه به نقش میانجی‌گرانه ناگویی خلقی در زوجین ناسازگار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

گروه روان‌شناسی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

چکیده

هدف: پژوهش حاضر  با هدف ررسی رابطه بین طرح‌واره ناسازگار اولیه وسلامت روانی با‌توجه به نقش میانجی‌گرانه ناگویی خلقی در زوجین ناسازگار شهرستان میاندوآب انجام شد.
روش:. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل76 زوج از زوجین ناسازگار شهرستان میاندوآب که به منظور رفع مشکلات ناسازگاری در سال 1394به مراکز مشاوره مراجعه نموده‌ بودند بود. . در این پژوهش جهت گردآوری داده ها از  پرسشنامه طرح‌واره ناسازگار اولیه یانگ (2006)،پرسشنامه  سلامت روانی گلدبرگ و هیلیر (1979) و  مقیاس ناگویی خلقی تورنتو (1994)استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمونهای کولوموگروف-اسمیرنف، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر و با استفاده از نرم افزار SPSS انجام گرفت.
یافته ها: نتایج پژوهش  حاکی از آن بود  که بین طرح‌واره ناساز‌گار اولیه و سلامت روانی همبستگی منفی و معنادار(05/0p≤ )، بین نا‌گویی خلقی و سلامت روانی همبستگی منفی و معنادار (05/0p≤ )و بین طرح‌واره ناساز‌گار اولیه و ناگویی خلقی همبستگی مثبت و معنادار(05/0p≤ )  وجود دارد. باتوجه به نتایج تحلیل مسیر، تأثیر مستقیم طرح­واره ناسازگاری اولیه بر سلامت عمومی منفی و معنادار (05/0p≤ )و تأثیر غیرمستقیم این متغیر بر سلامت روانی با‌توجه به نقش ناگویی خلقی منفی ومعنادار(05/0p≤ ) بود.
نتیجه گیری:  طبق یافته ها ی پژوهش طرحواره های ناسازگار هم بر سلامت روانی و هم بر ناگویی خلقی اثر مستقیم دارد و ناگویی خلق به عنوان یک متغیر میانجی بین طحواره های ناسازگار اولیه و سلامت روانی عمل می کند. نتایج این پژوهش تلویحات کاربردی در مورد درنظر داشتن ناگویی خلقی به عنوان یک متغیر میانجی گر مهم دارد.

کلیدواژه‌ها